"Wonderdokter te Mandalay"
Tuurlijk helemaal vergeten!
Om de spanning weer wat op te schroeven, want het schijnt wat soft te worden allemaal..
Komt ie.. oei, oei, oei..!
Na Herr Stein z'n, voetbal-op-enkel-creeerende-actie bij het uitstappen van de bus, moest na aankomst bij het guest-house in Mandalay natuurlijk direct de ambulance gebeld worden, dokters, chirurgen..
De enige beschikbaar bleek... de wonderdokter!
Een oude opa -bijna blind, dit schijnen wonderdokters altijd te zijn, of het nou in India, Indonesie of Myanmar is- komt aan op door moedertje China gesponsord/geproduceerd roestend en piepend fietsje..
De man, beladen met inheems medische wondertjes, nog niet ontdekt door de wetenschap -who cares..?!- in allerlei potjes, flesjes en doosjes..
Stein.. succes!
Ik trek mij even terug op mijn eigen kamer, ik zie namelijk net dat de wonderdokter, Herr Stein zijn enkel -waarvan de banden waarschijnlijk gescheurd zijn, als ik Herr Stein moet geloven- dapper begint te masseren..
Nadat het kermen en schreeuwen van iemand in doodsangst tot een wat minder gejammer is reduceerd besluit ik weer even te kijken hoe het staat met der Stein..
De wonderdokter is er net een dubieus middel aan het aanbrengen op de enkel, verbandje erom.. morgen de behandeling herhalen!
Om de prijs hoef je het niet te laten, een snicker in Nederland is duurder!
Die volgende ochtend... een nieuwe massage, een nieuw mengsel van gemalen kikkerballen, paddezaad en beregal, der Stein schrikt en een potje met een teerachtig iets valt kapot op de grond, de man heeft een uur lopen boenen maar kreeg de substantie niet van de grond af!
Beter!
En dat voor de prijs van twee snickers!

Die morgen... Inlee, of eigenlijk Naung Shwe een kilometer of vier van het meer..
Beetje moe van de reis, de volgende busreis alweer vastleggen -ik zou het maar doen daar in Myanmar!- want de dag daarop moesten wij alweer naar Yangon om die dag daarop het vliegtuig te halen..
Processie op volle gang, ome buddha met mach 10 over dat meer heen, ikke, wij niet van de partij..
Ruzzzzt!
Sterker.. het hele goedvergeten klote meer eigenlijk niet eens gezien, had er weinig zin meer in om dat hele kloteeind van vier kilometer nog een keer te roeien.. ennnn.. er stond weer een reisje te wachten van een kleine twintig uur en als ik daar morgen nog de puf met m'n RSI vingertjes voor heb om dat allemaal op beeldbuis te kladderren dan zie je dat morgen wel..

Een rit dwars door tanks die de straten van Yangon versperden, dat enge staatszendertje CNN en z'n britse counterpart verslag gevend vanaf de daken..
Generaal in de wacht?
Tot morgen!