Van verleden tot heden..
Nog even een plaat van de kleine puist, oerkreten denderen uit zijn bekkie, de buren beneden, links en rechts zullen weten dat hij bestaat..!
Blokken vliegen door de lucht om als een bombardement op Pukkie neer te komen, met alle geluidsoverlast van dien.
Jammer dat je op de foto zijn twee prachtige ondertanden niet kan zien, Willem Bever op de kop!
De tripp trapp stoel zit al onder de knaagsporen van Herr Bevert.

Ik zat net even naar de foto's te kijken van Jasper net na de geboorte in het ziekenhuis, zes weken te vroeg, infuus in het kleine adertje in zijn linkerhand (met alle respect voor de dokter die het infuusje prikte, een keer raak!), sensortje bij zijn grote bijzonder kleine teen, sonde door zijn neus, nog een dag een zonnenbril op en onder de zonnebank voor het op peil brengen van zijn hemoglobine gehalte.
Later zelfs het infuus in ee nadertje op zijn hoofd, het zal er wel niet bijzonder fijn hebben uitgezien, maar ik keek er altijd dwars doorheen..
Toen ik Jasper een week voor hij naar huis kon, in bad deed in het ziekenhuis merkte ik niet eens dat de sensor bij zijn teen weggehaald was en de sonde er ook niet meer door zijn neusje liep..

Het verleden..
Het maakt tot wie je bent, van je eerste tot je laatste levensdag..
Je slaat op, op de harde schijf (voor zover aanwezig en tot de maximale capiciteit bereikt is..), je verwerkt (proces van een uur tot enkele jaren, een heel leven!), je leert, je gebruikt, bewust en onbewust neem je alles mee, gebruik je en maakt jou tot de persoon wie je bent!
Mooie herinneringen, de slechte kan ik mij niet eens meer voor de geest halen, romantiseer ik..?

Het verleden, soms in gedachten verzonken ga ik wel eens terug, een week, een jaar, vele jaren..
tot hoever gaat mijn herinnering eigenlijk terug?
Ik kan mij nog specifiek bepaalde gebeurtenissen voor de geest halen van mijn zesde, zevende levensjaar, misschien zelfs nog van vroeger..
Of zijn sommige herinneringen, gebeurtenissen die je ouders je later verteld hebben..?
Ik kan mij nog iets voor de geest halen op Schiermonnikoog, mijn opa en oma pasten op mij en ik besloot weer eens op pad te gaan (mijn ouders en opa en oma gebruiken het woord weggelopen..!), rustig wandelde ik het schelpen pad af, steeds verder weg van het huisje (vlooienhuisje! vertel ik nog wel eens!) de schelpen knisperden onder mijn schoentjes..
Ik groette iedereen die mij voorbij fietste en zette de tocht gestaag voort..
"Hallo jongetje" riep een vrouw vanaf haar huurfiets, "ben jij helemaal alleen op pad?", niet praten met vreemde mensen hadden mijn ouders mij geleerd en als een braaf zoontje zette ik mijn reis voort, was niet welbespraakt in die tijd..
De fietsvrouw waarschuwde de politie en al snel zat ik in de landrover, en reed door het dorp naar het bureau..
Mijn eerste contact beviel mij wel, ritje in een terrienwagen, warme chocolade melk en een vader en moeder die mij op kwamen halen, geslaagd uitje..
Thuis in het huisje (die met de vlooien..!), maakte mijn oma witte bonen met tomatensaus en wat roomboter (mijn langdurige verblijven op Engelse LPD's Geraint, Percivale, Galahad.. enz. waren dan ook geen probleem met overvloedig veel beans in tomato sauce).
Diezelfde nacht kreeg ik mijn "straf" pas, de vorige huurde had een kat meegenomen en die had ervoor gezord dat het huis vol zat met... vlooien, ik zat onder de bulten!

Luis..