Kelimutu, Moni, Flores tengah, Indonesia..
Een "must see", zonder de ellende van overbevoliing voor je snuffert!
Hoogseizoen in Indonesië, met wederom vaag vervoer van A naar ver..
We komen aan in Moni, het vertrekpunt (zeg gerust base-camp) voor de bezichtiging van de drie krater meren met elk hun karakteristieke kleur die veranderd per seizoen..
Vroeg uit de veren om het kleuren schouwspel niet door de zon te laten bederven.

Een rit per fiets, dan een wandeling van een klein uurtje en het zadel overlopen voor het uitkijk punt, dt alles in het donker om op de top te wachten tot het licht wordt!
Een prachtige zonsopgang gevolgd door het een voor een zichtbaar worden van de meren, turquoise, zwart en diep blauw in ons geval, in het seizoen waarin wij zaten!
Ik denk dat er maximaal 10 mensen stonden, ik Nes met onze Duitse grootverbruikers in wiet en vier andere blanken met twee van hun gidsen, tien pax totaal!
In welk ander land op de wereld ook zou deze zonsopgang dagelijks honderden toeristen getrokken hebben, hier bijna een serene russssst..!
Een nasty detail, ik had verwacht wel een foto of 200 te schieten hier, SD kaart speciaal de week ervoor op cd gezet, helemaal leeg nu..
Batterijen, ik had verzuimd de batterijen te controleren en de veel te dure Chinese duracells begaven het na mijn eerste foto, aaaaarrrrgh..!!
In Indonesie hou je hier altijd rekening mee, je slaat alles op, op je eigen harde schijf..
Nou is dat in mijn geval net een mini byte, misschien op latere leeftijd dat alles nog eens voorbij komt flitsen, op mijn sterfbed zou dat mooi zijn..

Luis loves Moni..