Hoi An..
Faifo is ook goed!
Net aangekomen, zigzaggend langs (en door!) vele brommers..
D'r rijden hier zo'n acht miljoen rond (brommers in 'Nam!) en weet zeker dat de helft onze bus vandaag heeft overleeft!
Jezus verplaatst zich op een brommer en z'n vliegende buddies toch wel..
Na vandaag weet ik dat zeker, valt mij dan toch weer tegen dat ie niet op een fiets zit..

Het zit hier trouwens volgepakt -niet eens hoogseizoen!- met ranzige rugzakkertjes, wat de lol alweer direct met 50 % afneemt, gelukkig zitten ze allemaal bij elkaar en hoef ik dus weinig te doen om ze te omwijken, rondje zeilen..?
Op dit soort momenten denk ik weer aan die rustige tijden in Indonesie, gelukkig was het daar "heel gevaarlijk", zodat ik weinig last had van de, over de wereld trekkende schaapjes!
Die tijden zijn voorbij en Hoi An -Faifo- in Viet Nam, is de plaats waar mijn nederige lichaam zich nu mag bevinden..

De busreis.., tja.. een treintje werd het niet, die stopt hier namelijk niet.. wel in Da Nang en Hue, maar daar wouden wij (nog) niet naartoe.

's Ochtends op tijd alles klaar, hotel betalen.. staat de bus er al, met.. een zwaar opgefokte "bushulp", rap d'r in -20 minuten voor tijd!-, Nessie was nog boven..
Tuurlijk tjappie, wat denk je zelf!
Luissie heeft 's ochtends last van een humeurtje, ietsje zwaarder dan dat van het bushulpje..
Maar goed.. om een lang verhaal kort te maken, het landschap was mooi en we zitten in Hoi An..
Tuurlijk dezelfde opzet, busje in, busje parkeert voor hotel.. vee d'r uit en allemaal in het aangewezen hotelletje.. KASSA!
Dat dacht ik niet, alleen uit principe al niet, ook al was het de mooiste en goedkoopste kamer in Hoi An..
Ga nog liever in een duizend-sterren hotel slapen!

Morgen meer, tot later!

p.s. In de bus gaan de mooiste "verhalen" door mijn hoofd heen, maar als ik dan achter het toetsenbord zit...noppes!
Morgen..?