Reisje..
Woensdag avond begonnen, net geeindigd..
Het reisje..
Met de bus van Rantepao naar Pare Pare, weinig problemen, behalve dan dat alles prop en propvol zat!
Lang leve abu fitri..
Om 00:00 uur kwamen we in Pare Pare aan, de meest geweldige stad ooit gezien in Indonesie!
Alles was voor niks, slapen.. gratis, eten.. gratis!
De mensen ook nog eens bijzonder aardig..
Goed het slapen was gratis, we kwamen aan met de bus vlak bij de haven en het enige kot wat nog open was voor een overnachting, heette..
Weet het niet meer, maar.. buitengewoon ranzig!
In het rukholletje van de meest ranzige werknemer van het hotel geslapen, o.k. gratis, maar had liever staande in een bushokje gepit!
Diezelfde avond nog snel even de aanleg steiger voor Pelni opgezocht om de volgende dag geen problemen te krijgen..
De boot zou vertrekken om 08:00 uur, dat werd 11:00 uur en de volgende dag toen wij er om 10:00 uur zaten werd het nog eens 13:00 uur en later 15:00 uur..
Hmmmmm...

Als hooligans bestormden ze de boot toen de hekken van de ekonomi kelas opengingen!
Alles op alles om een felbegeerd slaapplekje te bemachtigen..
Weken zoniet maanden gespaard om de familie op te zoeken tijdens abu fitri en nu terug zum hause..
Ik ellebogend en slaand mee de boot op, ook voor zo'n felbegeerd slaapplaatsje..
De Kraai achter mij aan, gevonden!
Heerlijk een vlonder te delen met 8 pax, zonder matrassen, keiharde bodem, geweldig!

Matrassen... weer zo'n geweldig gevecht, deurtje open en de betalers mochten eerst..
Zo'n 2000 keiharde Roepia's voor een dubbel genaaid stuk stof met een piepschuimkorrel ertussen, maar... ik had er twee!
Vierentwintig uurtjes tuffen op het schuitje en.. Kalimantan in zicht!
Nog even anderhalf uurtje de Sungai Mahakam op en Samarinda is in zicht!
Zitten we nu dus, deja-vu!
Samarinda..
Van de haven naar het hotel gelopen, M.J. Hotel, moest na de ranzige busreis en de overtocht ekonomi met de Pelni een kleine concessie doen aan m'n wederhelft..
Hotel binnen, kamer?
Geen standaard, alleen superior.. knollen voor citroenen!
Moest betalen voor een superior maar kreeg een standaard kamer..
Lichtelijk pissig, manager durfde niet eens meer te komen, nu slapen we in ieder geval op de de luxe kamer voor een standaard prijs..
Soms helpt het wel eens om narig te worden..
De keris, karaoke barretjes, Mahakam, Mitra en de oplichtende bemo chauffeurs waren er nog..
Thuis..!
De 30 ste naar Banjarmasin of direct naar Pontianak..?
Moet gaan, boodschappen doen..

Kraai & Papagaai..