Down under in stijl...
Had ze al eerder gezien en ooit eens aan m'n ouders gevraagd eentje mee te nemen..
M'n ouders kwamen met een totaal verkeerde aanzetten, had nog zo om een van vilt gevraagd, maar nee hoor.. een mooie leren is niet lelijk.
Aangezien ik niet van plan ben op te treden in een club die louter bezocht wordt door mannen, heb ik er voor bedankt en hij ligt nu ergens op zolder in het ouderlijk huis..
Maar dit id hem, ben de naam van het model even vergeten, maar hij is van vilt en hij staat goed.
Een must met de zon, cowboy Henkie op pad, de lokale sombrero!
Kost een paar centen, maar de Hill Billy look mag niet ontbreken aan deze trip, aanpassen en integreren noem ik dat!

De nummer twee.. is de lokale fluit (zoals alles hier.. groot!) van een bijzonder groot formaat.
Didges-we-doo, digaredoo, hopeloos om er ook maar iets van geluid uit te krijgen voor de leek..
Maar ik ga het onder de knie krijgen, wel echt lokaal natuurlijk!
Moet nog even zo'n local tegen het lijf lopen, die mij dat apparaat op gepaste wijzen en met een blote billen ceremonie overdraagt.
Zo'n door termieten uitgeholde boomstam moet voor de nodige melodietjes zorgen onderweg!

Nummer 3, nee ik vertik het om te paard de 30.000 k's af te leggen!
Paarden houden niet van Louistje en Louistje houdt niet van peerdjes.
Sinds jaar en dag al, om precies te zijn sinds mijn vierde jaar toen het liefste peerdje van Harm mij drie meter door de lucht bokte..

Vier.. een rugby bal, of Australian rules football.. ball!
Om even de verveling weg te spelen met Nessie, het gaat er soms wat ruig aan toe!

Kletsuurtje is over, m'n sessie voorbij..
Moet gaan, kan d'r weer tegen aan!

Luis..