Het bespelen van de piano..
Gisteren, vanaf half tien 's ochtends tot vandaag half zes in de namiddag..
Je zit in de bus van Bukittinggi naar Jakarta hebt weinig te doen en kijkt een beetje om je heen..
Het uitzicht is ge-wel-dig!
Maar... als de busrit tig uur duurt (reken zelf maar uit, je hebt de gegevens.. lang, heeeeel lang!) gaat een wonderschoon uitzicht ook vervelen.
Een dapper paartje voor ons, begin twintig lentes, getrouwd, waarschijnlijk uitgehuwelijkt... maar natuurlijk bijzonder gelukkig!
Het mannetje deed echt alles om het vrouwtje het naar het zin te maken..
Na twee uren (ver uit het zicht van familie en vrienden, ging het hoofddoekje af..
En.... het mannetje mocht eindelijk de "piano" bespelen..
Stiekum onder het dekentje werd de piano bespeeld door de maestro.
De piano was niet echt onder de indruk en ik had het gevoel dat ze op inslapen stond...
Nee!
De blokfluit werd niet bespeeld..

Tja waar je niet allemaal op let als je dik dertig uur in een bus moet zitten..
Jakarta nu..!
Oost west, thuis (oost) best..
Het misselijkmakende taxivolk stond ons al weer op te wachten bij de busterminal..
Sight-seeing door de stad natuurlijk, beperkt, heel beperkt.
Op Jalan Jaksa nu, niks veranderd, parkeerwachtertje, Bloemsteen (alles lag er nog!), sate en de hoertjes uit op een klantje..

Ik zweet mij kapot in dit cyber-sex-hok, ga er dus weer even vandoor...
Morgen meer, maar wat wil je weten van een hel van een busreis?
Niet te doen, toch gedaan..
Uitzicht was mooi, eten was goed, nasi goreng in Sumatera is niet te haggellen, Padang wel..!
Morgen wat slaap inhalen..

Luizz & Ompong..
Doei Bat-Woman veel plezier met de spinnetjezzz!